دانلود کتاب الکترونیکی آلبوم آب،نان،آواز:
لینک کمکی ۱ | لینک کمکی ۲

شعری از استاد شفیعی کدکنی در همین آلبوم:

کمترین تحریری از یک آرزو این است:

آدمی را آب و نانی باید و آنگاه آوازی
در قناری ها نگه کن، در قفس،
تا نیک دریابی
کز چه در آن تنگناشان
باز شادی های شیرین است

کمترین تصویری از یک زندگی:

آب
نان
آواز

ور فزون تر خواهی از آن، گاهگه
پرواز

ور فزون تر خواهی از آن
شادی آغاز

ور فزون تر ، باز هم خواهی….بگویم،باز؟
آنچنان بر ما به نان و …آب
اینجا تنگسالی شد
که کسی در فکر آوازی نخواهد بود

وقتی آوازی نباشد،
شوق پروازی نخواهد بود.

شعار سریال “دوستان” چیزی بیشتر از این نیست.اما این سریال برای شعار دادن نیامده است،قصدش نمایش پرده هایی از زندگی شش دوست است که سال ها در کنار یکدیگر زندگی می کنند و عشق و علاقه شان،خشم و ناراحتی شان،شادی و جشن هایشان را با هم می گذرانند.

با این سریال به عمیق ترین لایه های زندگی این شش دوست می روید طوری که انگار وارد یک هتل ۵ ستاره با تمام امکانات شده اید.طوری که وقتی هر ده فصل این سریال تمام می شود،انگار شما را مجبور به خروج از این هتل کرده باشند.

دوستان سریال “دوستان” رابطه ای عمیق تر از دوستی پیدا می کنند و به شما نشان می دهند که رفاقت می تواند تمام کمبودهایتان را بپوشاند.

“دوستان”جز سریال های sit-com (یا کمدی های موضوعی) طبقه بندی می شود.یعنی هر قسمت به یک موضوع می پردازد.گاهی قصد پندآموزی دارد.گاهی یک هشدار است.گاهی یک بزرگنمایی،گاهی یک واکاوی و گاهی هم نقد و زخم زبان!

این سریال به ایرانی ها که دید عجیب و غریبی نسبت به روابط اجتماعی غربی ها دارند کمک می کند که دیدشان را تصحیح کنند.چرا که بعد از دیدن چند قسمت سریال خواهند دید نه تنها طرز تفکر سابق اشتباه است بلکه مطالب آموزنده ی فراوانی هم در خلال دیالوگ ها و رفتارها و عکس و العمل ها پیدا خواهند کرد.

بازیگران این سریال را جنیفر آنیستون(ریچل گرین)،کانتری کوکس(مانیکا گلر)،لیزا کودرو(فیبی بوفی)،مت لی بلانک(جویی تریبیانی)،متیو پری(چنلدر بینگ) و دیوید شوییمر(راس گلر) تشکیل می دهند.

از نکات قابل توجه این سریال حضور بازیگرانی مثل بروس ویلیس،برد پیت،شان پن،اما تامسون،آنا فاریس و بازیگران دیگری که نشان از محبوبیت این سریال در آمریکا دارد.

این سریال ۲۲ سپتامبر ۱۹۹۴ روی آنتن رفت و به مدت ۱۰ سال پخش شد و در این مدت نامزد کسب بیش از ۲۰۰ جایزه ی مختلف شد که از مهم ترین آنها،کسب جایزه ی Golden Globe سال ۲۰۰۳ توسط جنیفر آنیستون و نامزدی برای کسب جایزه ی Emmy بین سال های ۹۴ تا ۲۰۰۴ شد.

اگر از طرفدارن مرورگر فایرفاکس نیستید،

فایرفاکس ۳/۶ را امتحان کنید!

این بار فایرفاکس با طرح و نقشی کاملا اختصاصی طراحی شده.از شیوه های برنامه نویسی جدید استفاده کرده و مرورگری دلخواه هر سلیقه را عرضه کرده.مثل همیشه مجانی و راحت الحلقوم!

زبان نوشته ها،جهت نوشته ها،پوسته ها و افزونه ها و همه و همه برای کاربران به شیوه ای کاملا شخصی نوشته شده تا اگر جز گروه اول* هستید،علاقه مند تر شوید و اگر جز گروه دوم** هستید مرورگر فایرفاکس را به عنوان مرورگر پیش فرض قرار دهید!

*طرفداران فایرفاکس!

**غیر طرفداران فایرفاکس!

در اوایل فیلم “یک تجربه(درس)” دیود(پیتر سارسگارد)از جنی می پرسد” قصد داری کجا درس بخوانی؟” که جنی پاسخ داد:”آکسفورد”.دیوید هم در پاسخ سوال متقابل جنی گفتی:”در دانشگاه زندگی”

“یک تجربه” هم بازخوانی همین حقیقت بود.اما همیشه درس های بزرگ هزینه های بزرگی را طلب می کنند.جنی هزینه ی این تجربه را پرداخت و تاب آورد.

اما شاید ما از جنس جنی نباشیم و زیر هزینه ی تجارب سنگین زندگی موتور بسوزانیم!

پس شاید عقل یادآوردی کند که در زندگی اکثر ما میانبری وجود ندارد و راه های اصلی بهترین مسیر هستند.البته اگر روح سرکشی مثل جنی دارید می توانید قید آکسفورد را بزنید و در دانشگاه زندگی به صورت رایگان ثبت نام کنید.البته هزینه های سنگینش را فراموش نکنید.

موفق باشید!

اگر فکر می کنید که “منطقه ی ۹″ از آن دسته فیلم هایی است که آدم فضایی ها به زمین حمله می کنند و کرور کرور آدم بی نوا را می کشند کاملا در اشتباهید.اتفاقا برعکس،فیلم داستان عده ای موجود بخت برگشته است که اشتباها در سیاره ای به نام زمین و حاوی موجوداتی حریص و قدرت طلب به نام انسان فرود می آیند.

انسان ها در لوای حرکات بشردوستانه و حقوق بشر دست به کثیف ترین اعمال می زنند که قدرت این آدم فضایی ها را بدست بیاورند.

گویی اصلا موضوع فیلم آدم فضایی ها نیستد،بلکه نشان دادن خباثت بشر است که برای قدرتمند شدن نه تنها به بیگانگان رحم نمی کند،حتی از عضو ارشد سازمان فضایی شان هم نمی گذرند!(قصد لو دادن فیلم را ندارم!)

همانطور که گفتم ایده ی فیلم در کودکی و زمانی که نیل(کارگردان)در آفریقای جنوبی و در دوران آپارتاید زندگی می کرد نقش بسته است.پر بیراه نیست که نژادپرستی انسان به انسان را بسط دهیم و به موجودات بیگانه برسیم.یا برعکس از ظلم انسان به بیگانگان به خباثتش به هم نوعش برسیم.

اما در کنار این انسان های خبیث،کم و بیش آدم های درست و حسابی هم پیدا می شوند،کسانی که حتی نسبت به غیر هم نوعشان هم رافت دارند.یاد وصیتی از آبراهام لینکن افتادم.آنجایی که معلمان فرزندش را نصیحت می کند و به آنها می گوید:”به فرزندم بگویید که به ازای هر سیاست مدار بد،یک سیاست مدار خوب هم هست!”

حرامزاده های گمنام هم روایتی جدید از جنگی قدیمی به نام جنگ جهانی دوم است.البته کلیشه های نژادپرستی آلمانی ها و یهودی ستیزی شان و قهرمان پروری از نوع آمریکایی در این فیلم عوض نشده اند.این بار بتمن لباس آلدوی آپاچی را به تن کرده و مثل سوسک نازی ها را می کشد!

اگر فکر کردید که این فیلم مانند “پیانیست”،”شینلدر لیست” است سخت در اشتباهید.این بار تارانتینو قصد مظلوم نمایی یهودیان را ندارد،بلکه قصد قدرت نمایی آمریکایی ها را دارد!

دلیل کاندید شدنش برای بهترین فیلم اسکار ۲۰۱۰ هم شاید همین باشد.چون نقاط ضعفی مانند دیالوگهای کشدار و کم محتوا(که راست کار تارنتینوست)،موسیقی متن ضعیف و بازی شعیف بازیگران مواردی نیستند که بتوان به راحتی از آنها گذشت.

البته صحنه پردازی و کارگردانی تارنتینو جالب توجه بود و به حق شایسته کاندید شدن و حتی دریافت اسکار هم هست.

هدف از این همه اتفاق چیست؟

اگر از من بپرسید هیچ پاسخی ندارم.

اما اگر یک لحظه چشمانمان را ببندیم و به لحظات خوشی که داشته ایم فکر کنیم و کس دیگری را هم در این تصاویر ذهنی مان ببینیم،گذران زندگی با آن کس لذت بیشتری خواهد داشت.

رایان بینگام (جرج کلونی) بعد از سالها پرواز در آسمان ها و پرداختن به شغلی نا امید کننده،بالاخره دریچه ای برای متقاعد کردن خودش پیدا کرد،آلکس(ورا فارمیگا).

اما زنگ ها برای رایان به صدا در نیامدند و او را به نقطه ی اولش بازگرداندند.

به قول شاعر،شاید وقتی دیگر…!

مرد جدی فیلمِ”یک مرد جدی” هم تفاوت چندانی با ما ندارد.به شدت درگیر مشکلات همسر و فرزندانش است.از طرفی در محل کارش هم مشکلات تمامی ندارند.خسته و پریشان به دنبال کلیدی برای درهای بسته ای می گردد که یکی پس از دیگری در مقابلش سبز می شوند.پیش خاخام های مختلف می رود و هر کدام از گذری برایش شرایط را توضیح می دهند و البته حرف همه شان یک چیز است:”هر آنچه در مسیر زندگی ات رخ می دهد،به سادگی بپذیر”

یا به قولی اصراری به درک همه ی مسائل پیچیده ی اطرافمان نیست،گاهی گذر کردن از بعضی از مسائل ما را از این جدی بودن رهایی می بخشد.کمی منعطفمان می کند و مارا به وظیفه مکلف می کند تا نتیجه.

یکی از خاخام ها در سکانسی گفت:آخرت کجاست؟مکانی با عرض جغرافیایی مشخص؟!سرزمین موعود؟!سرزمینی با نهرهای روان شهد و عسل در آن؟!رستورانی با غذای تمام نشدنی؟خیر!آخرت جایی است که ابراهیم در آن ساکن است و ابراهیم کسی نیست جز مرد وظیفه شناسی که حتی به نتیجه ی بردن تیغ به گلوی فرزندش نیز اهمیت نداد و به وظیفه اش عمل کرد.